همه چیز از یک روز گرم اردیبهشت آغاز شد . چهار راه پارک وی تهران مکانی بود که شلخته و بی رمق به سمت اش میرفتم. یکی از همون قرار های احمقانه همیشگی بود . آخه چرا مجبور بودم واسه شنیدن حرف های صد من یه غاز این همه به خودم زحمت بدم ؟ چرا من سعی داشتم ندیده و نشناخته به آدمی که اصلا ندیده بودم ، اعتماد میکردم .

آفتاب به وسط آسمون رسیده بود و هوا گرم و کثیف بود . من کنار خیابون منتظر بودم و توی دلم به طرفم که حالا نیم ساعت دیر کرده بود فکر میکردم و به خودم بد و بیرا میگفتم . مگه این طرف چی داشت که من باید نیم ساعت زیر آفتاب به خاطرش صبر میکردم ؟

دیگه حوصله نداشتم وقتمو به خاطر یه آدم بی ارزش طلف کنم . حتی اگر هم میاومد ازم میپرسید ماشینت کجاست؟... بابات چقدر پول داره؟... مارک ساعتت چیه ؟ و از این مزخرفات . توی همین افکار درگیر بودم و داشتم برای برگشت به خونه برنامه ریزی میکردم که... بزرگترین معجزه زندگی من رخ داد و من به چشم خودم دیدم که دل و جونم رو به یک پلک به هم زدن باختم .

با یک اشعه نور خورشید ، فرشته ای با بال های سفید به سمت ام میآمد . بال هاش اونقدر بزرگ بود که نیمی از خیابون رو پوشونده بود . نمیتونستم از چشمان اش که میدرخشید ، لحظه ای چشم بر دارم . من فلج شده بودم . همه چیز و همه کس کند شده بود و دنیا دور سرم میچرخید . من همیشه عشق و عاشقی رو کاری بیهوده و جلف میدونستم . اما حالا خودم با سرعت نور در عشقی در نگاه اول فرو میرفتم . سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم . مغز دستور داد لبخند بزن و اینقدر خیره نگاه نکن . اطاعت کردم . سرم رو پایین انداختم و سعی کردم جذاب ترین لبخندم رو به لب بیارم . اما ...

امروز پنج سال از اون روز گذشته ، و من هنوز به اون فرشته که هرگز لبخند منو ندید و با اشعه بعدی خورشید ناپدید شد ، فکر میکنم . هر روز قدرتی رو در روحم و آتشی رو در قلبم حس میکنم که فقط به اون فرشته تعلق داره . هیچکس به زیبایی اون نبوده و نیست . شاید من ، یه آدمیزاد ناقابل ، نتونسته بودم اونو اسیر کنم و از داشتن اش لذت ببرم... اما حالا قدرتی رو تجربه کرده بودم که خیلی ها هرگز حتی اون رو لمس هم نمیکنند .

سه سال بعد از این معجزه ، گرگ وميش به دست من رسید . همه چیز مطابقت داشت . فرشته ، زیبایی ، قدرت ، عشق ... همه جز یک چیز ... مطمئنا من بلا سوان نبودم . استفنی مایر کتابی رو به من هدیه کرده بود که زندگی سرشار از حسم رو به خودم نشون میداد . لااقل اونجوری که دلم میخواست وجود داشته باشه . و بعد، ماه نو ، کسوف و سپیده دم ... یکی بعد از دیگری به من ثابت کرد بزرگترین معجزه خداوند ، عشق است...

و هنر... هنر خلق یک اثر... هنر خلاق بودن... و نوشتن داستانی که هر کس به شکلی اون رو تجربه کرده یا خواهد کرد.

زمانی که با میلاد تماس گرفتم ، یک وبلاگ ساده بود و بس . تصمیم گرفتم کتاب سوم رو با وجود بی تجربگی ترجمه کنم و به کسانی هدیه کنم که از خواندن این شاهکار ادبی بی نصیب بودند . در بین راه علاقه ی روزافزون شما باعث شد که ما با کمک دوست جدیدمان ، پدرام ، اولین سایت طرفداران گرگ وميش را راه اندازی کنیم . بعد از فراز و نشیب های بسیار، بالاخره کتاب کسوف ، یکپارچه در مقابل شماست . یک کار گروهی که مفتخرم به عنوان مدیر ترجمه آنرا بی نقص و حرفه ای خطاب کنم و این نه فقط به خاطر ترجمه ، بلکه به خاطر میزان بالای درخواست و بازدید شما دوستان عزیز است که همیشه سپاسگذار خواهم بود.


باید اول از همه از الهام عزیز تشکر کنم . الهام از اواسط کتاب به کمک من شتافت و با متنی روان و پر مهر مارا یاری داد . از کاوه کوچولو که اجازه داد مامان الهام راحت و آسوده به ما کمک کنه. و البته از همسرشون .

از نیما رادان که باعث شد برای تقویت نوشتار انگلیسی خودم هم که شده کار ترجمه را تجربه کنم !

همینطور از یاسمین عزیز که به ما پیوست و او هم زحمت فراوانی برای سایت و شما کشید . و باید از نگار غفاری ، نوشیار خلیلی ، ندا سواحلی مقدم ، یاسمین بخش زاده ، مروارید رحیم زاده ، شیرین محجوب ، نازنین عمری ، شادی انصاری ، پالیز ، رزناز مشایخی ، سیاوش جزمی ، مهتاب حمزه لویی ، یاسمین جهان بخش ، شیوا محمدی ، هلیا نصرتی و دوستان دیگری که در اواخر کتاب و به خواست ما زحمت کشیدند و به ما کمک کردند ، سپاسگذاری کنم و دستشان را به گرمی می فشارم .

تیم ترجمه در سپیده دم هم با شما خواهد بود . اینبار من سهم کمتری از ترجمه خواهم داشت و دلیل آن است که این جلد را زیاد نمی پسندم و ارتباط کمتری با آن برقرار کردم . کسری خسروي ، یاسمین ، نوشیار خليلي و شیوا محمدي کار ترجمه را در دست خواهند داشت و این بنده حقیر تنها به بازخوانی و ویراسداری اثر اکتفا خواهم کرد.

امیدوارم موفق و سر بلند و پر انرژی باشید . برای همه ی شما بهترین ها رو آرزو دارم .